نیروی انسانی، آینده را تعیین می کند نه فناوری

نیروی انسانی، آینده را تعیین می کند نه فناوری

وقتی درباره تاثیر قریب الوقوع فن آوری در مشاغل سؤال می شود. این سوال مطرح می شود که  با دیجیتالی شدن از دست دادن شغل بیشتر مطرح است ؟

تهران – اقتصادبرتر – 17 آذر 98

مجمع جهانی اقتصاد می گوید: در حقیقت ، فناوری به خودی خود  نتیجه کار را مشخص نمی کند بلکه نتایج کاررا نیروی کار ماهر مشخص می کند.

قطعا مسیر پرشتاب دیجیتالی شدن ، رباتیک و مجموعه ای از نوآوری های فناوری بر تولید ، خدمات و زندگی به طور کلی تأثیر خواهد گذاشت که پیش بینی میزان تاثیر آن دشوار است اما مطمئناً عمیق خواهد بود. چالش تصمیم گیری صحیح ، قرار دادن افراد در مرکز فناوری در خدمت مردم است.

امسال یک فرصت تاریخی برای راه اندازی یک برنامه انسانی محور برای جهانی سازی 4.0 و آینده کار وجود دارد، اتحادیه های صنفی خواستار اعلامیه یك صد ساله هستند تا پارامترهای یك قرارداد جدید اجتماعی بین دولت ها ، مشاغل و كارگران را تعریف كنند و بدانند كه آینده تولید چیزی نیست كه توسط فناوری تعیین شود ، بلكه از طریق گزینه های اقتصادی، سیاسی واجتماعی شکل می گیرد.

زمینه این انتخاب ها واقعاً نگران کننده است. 300 میلیون “فقیر شاغل” وجود دارند یعنی افرادی که در حال کار هستند اما به اندازه کافی درآمد کسب نمی کنند تا آنها را از فقر خلاص کنند. بیکاری رسمی در سطح جهان در حدود 190 میلیون نفر است که تعداد زیادی از افراد جوان فقط وارد بازار کار می شوند تا دریابند که هیچ شغلی برای آنها وجود ندارد. تقریباً نیمی از جمعیت شاغل جهان در کارهای غیررسمی به کارگرفته میشوند و بسیاری از کسانی که فعالیت رسمی دارند فقط می توانند مشاغل نامناسب یا موقت پیدا کنند. زنجیره های عرضه جهانی با بیگاری کشیدن غیررسمی از کارگران و شغل هایی که اغلب کارگران را در فقر نگه می دارند و آنها را در معرض بیماری یا مرگ قرار می دهند ، آلوده شده اند. علاوه بر این ، بیش از 40٪ از خانوارهای جهان به اینترنت دسترسی ندارند و آنها را از آینده دیجیتالی دور کرده اند.

یکی از توصیه های بارز کمیسیون کار در سازمان جهانی ، ایجاد ضمانت جهانی کار ، تضمین حقوق اساسی برای همه کارگران ، صرف نظر از نوع شغل یا قرارداد آنها است. این حقوق آنها را برای عضویت در اتحادیه و چانه‌زنی جمعی ، محافظت در برابر تبعیض ، برده داری ، کار کودکان و شرایط خطرناک کار و همچنین معیار کنترل عادلانه در ساعات کاری آنها تضمین می کند.

در حالی که نسخه های کمیسیون سازمان بین المللی کار برای تحقق چارچوب عدالت برای آینده وابسته به کار دیجیتالی به طول می انجامد ، آنها باید با اقدامات در سایر زمینه های سیاست تکمیل و تقویت شوند. دولت ها باید برای تنظیم مسئولیت خود از جمله با احتیاط دقیق و بالا بردن استانداردهای موجود در زنجیره های تأمین شرکت ، با متوقف کردن اجتناب مالیاتی شرکت ها و فرار و اطمینان از این که قانون رقابت باعث انحصار انحصارها می شود و اجازه می دهد تا کارگران آزاد یا حساب کاربری خود به صورت جمعی تنظیم شوند.

مجمع جهانی اقتصاد نیز با داشتن قدرت دعوت ، مشارکت در مشاغل و کارهای مهم در مورد آینده تولید و بسیاری از زمینه های دیگر نقش اساسی دارد.

ما می توانیم فن آوری را برای ایجاد مشاغل جدید مهار کنیم و برای کسانی که مشاغل آنان در معرض خطر است ، انتقال عادلانه به اشتغال جدید را تضمین کنیم. ما می توانیم تغییرات آب و هوایی را شکست دهیم. اصل کار براساس اراده سیاسی است .با ناامنی اقتصادی و ایجاد بی اعتمادی به دولت و نهادها و تهدید دموکراسی ، این روند تعهد جمعی و تلاش است که باید دنبال شود. به همین منظور ، جنبش اتحادیه کارگری بین المللی کار خواهد کرد.

*کمبود مهارت‌ها و فرصت‌های درآمدزایی

سیستم‌های آموزشی هنوز با تحولات عرصه کار همگام نشده‌اند. در نتیجه، یکی از چالش‌ها بر سر راه کارفرمایان، پیدا کردن نیروهایی است که مهارت‌های موردنیاز را دارا باشند. بر اساس نتایج نظرسنجی اخیر مک‌کینزی از کارفرمایان ۹کشور، ۴۰ درصد کارفرمایان می‌گویند علت وجود پست‌های شغلی خالی، کمبود مهارت است. ۶۰ درصد معتقدند که فارغ‌التحصیلان برای ورود به بازار کار آمادگی کافی ندارند. در نظرسنجی اخیر لینکداین، ۳۷ درصد شرکت‌کنندگان گفته‌اند که شغل فعلی آنها چالش‌برانگیز نیست و بخش اعظمی از مهارت‌هایشان هرگز به‌کار گرفته نمی‌شود. شکاف مهارتی از نظر جغرافیایی نیز قابل بررسی است. در برخی نقاط، تعداد فرصت‌های شغلی بیشتر از تعداد افرادی است که مهارت لازم را دارا هستند. این شکاف می‌تواند میان منطقه‌ای یا بین‌المللی باشد.

 این تحقیقات نشان داده که در ۶۰ درصد مشاغل، ۳۰ درصد فعالیت‌ها از نظر فنی دارای این پتانسیل هستند که خودکارسازی شوند. این به این معناست که اغلب مشاغل تغییر خواهند کرد و افراد بیشتری با تکنولوژی سر و کار خواهند داشت. این وضعیت به نفع کارکنان ماهری است که در زمینه تکنولوژی فعالیت می‌کنند. در حالی که کار در زمینه تکنولوژی از نظر بازدهی به نفع کارکنان کم‌مهارت خواهد بود، اما از آنجا که نیروی کار کم‌مهارت به وفور یافت می‌شود، رقابت اصلی کارفرمایان بر سر جذب و حفظ نیروی کار ماهر خواهد بود. آنها از افزایش حقوق به‌عنوان اهرمی برای جذب و حفظ این نیروها استفاده می‌کنند.

*تکنولوژی، پلی میان مشاغل و استعدادها

پلت‌فرم‌های استعدادیابی این پتانسیل را دارند که افراد را به سمت مشاغلی سوق دهند که با مهارت‌های آنها متناسب است. این پلت‌فرم‌ها می‌توانند ساعات کار و میزان مشارکت نیروی کار را افزایش دهند. شواهدی از اقصی نقاط جهان نشان می‌دهد که اگر امکانش وجود داشت، مردم بیشتر کار می‌کردند. نتایج یک نظرسنجی در ایالات‌متحده حاکی از آن است که اگر ساعات و شرایط کار انعطاف‌پذیر بود، سه‌چهارم زنان خانه‌دار احتمالا بیرون از خانه کار می‌کردند. حتی اگر درصد کمی از افراد بیکار، با استفاده از این پلت‌فرم‌ها تنها چند ساعت در هفته کار کنند، تاثیرات اقتصادی فعالیت آنها قابل توجه خواهد بود. قابلیت‌های بی‌نظیر پلت‌فرم‌های آنلاین در جست‌وجو و غربالگری استعدادها باعث تسریع فرآیند جذب نیرو و صرفه‌جویی در زمان می‌شود. بدین ترتیب نرخ بیکاری کاهش می‌یابد. این پلت‌فرم‌ها با جمع‌آوری داده‌های مربوط به کارجویان و فرصت‌های شغلی یک منطقه، استعدادها و مشاغلی را که از نظر جغرافیایی با هم تناسب ندارند شناسایی کرده و گزینه‌های مناسب را به یکدیگر ارتباط می‌دهند. پلت‌فرم‌های استعدادیابی، افراد مناسب را در مشاغل مناسب قرار می‌دهند در نتیجه بهره‌وری و رضایت شغلی آنان افزایش می‌یابد. این پلت‌فرم‌ها می‌توانند افرادی را که دارای مشاغل غیررسمی هستند به سمت مشاغل رسمی و استخدامی سوق دهند، به ویژه در کشورهای در حال توسعه. همه این تاثیرات می‌تواند به افزایش بازدهی هر فرد و نهایتا به افزایش تولید ناخالص داخلی منجر شود.

*گسترش مشاغل مستقل «مبتنی بر دیجیتال»

کار مستقل، مفهوم جدیدی نیست. در کشورهای در حال توسعه، اغلب افراد دارای مشاغل آزاد هستند اما این روزها با پدیده جدیدی روبه‌رو هستیم؛ مشاغل مستقل دیجیتالی. بر اساس تحقیقات مک‌کینزی، ۲۰ تا ۳۰ درصد جمعیت افراد شاغل در ایالات متحده و اتحادیه اروپا به‌طور مستقل فعالیت می‌کنند. نیمی از این افراد یا شغل ثابت دارند، یا بازنشسته یا دانش‌آموزند و شغل مستقل برای آنها حکم درآمد جانبی را دارد. ۷۰ درصد کسانی که شغل مستقل دارند، به میل خودشان این نوع از کار کردن را انتخاب کرده‌اند، اما ۳۰ درصد از روی ناچاری به کارهای مستقل روی آورده‌اند چون نتوانسته‌اند کار ثابت یا انعطاف‌پذیر پیدا کنند. تنها ۱۵ درصد مشاغل مستقل، وابسته به پلت‌فرم‌های دیجیتال هستند اما به دلیل کارآمدی و سهولت استفاده از اپلیکیشن‌ها، این رقم به سرعت رو به افزایش است. کسانی که از روی ناچاری مشاغل مستقل را انتخاب کرده‌اند، اغلب به دلیل درآمد پایین و نبود مزایای شغلی از وضعیت خود ناراضی‌ هستند. این چالشی است که نوآوران و سیاست‌گذاران باید برای آن راه‌حلی پیدا کنند.

*اکرم صدیقی. سردبیر سایت اقتصاد برتر

پاسخ دادن