افزایش امید به زندگی در تمام کشورهای جهان

اینفوگرافی افزایش امید به زندگی در تمام کشورها

تحقیقات جمعیت شناسی نشان می دهد که در آغاز قرن نوزدهم هیچ کشوری در جهان بیش از ۴۰ سال امید به زندگی نداشته است.

تهران – اقتصاد برتر – ۹ مرداد ۹۸

به گزارش #اقتصادبرتر تحقیقات جمعیت شناسی نشان می دهد که در آغاز قرن نوزدهم هیچ کشوری در جهان بیش از ۴۰ سال امید به زندگی نداشته است. همه کشورها به رنگ قرمز هستند.

3 world maps of life expectancy e1538651530288
سه نقشه زیر، تاریخِ جهانیِ امید به زندگی را طی دو قرن گذشته نشان می دهد

تقریباً همه مردم جهان در فقر شدید زندگی می کردند. ما دانش پزشکی و درک کافی از بیماری نداشتیم و در همه کشورها اجداد ما مجبور بودند برای مرگ زودهنگام آماده شوند.

طی ۱۵۰ سال آینده برخی از نقاط جهان پیشرفت های چشمگیری در زمینه سلامت داشتند و شکاف طبقاتی جهان آغاز شد. در سال ۱۹۵۰ امید به زندگی برای نوزادان در اروپا، آمریکای شمالی، اقیانوسیه ،ژاپن و بخش هایی از آمریکای جنوبی بیش از ۶۰ سال بود. اما در جای دیگر، انتظار می‌رفت یک نوزاد تنها حدود ۳۰ سال زندگی کند.  نابرابری جهانی در زمینه بهداشت در سال ۱۹۵۰ بسیار زیاد بود: امید به زندگیِ مردم نروژ ۷۲ سال بود، در حالیکه مردم مالی تنها برای ۲۶ سال امید به زندگی داشتند! در تمام قاره آفریقا امید به زندگی تنها ۳۶ سال بود. مردم سایر مناطق جهان تقریبا بیش از دوبرابر مردم آفریقا امید به زندگی داشتند.

کاهش مرگ و میر کودکان برای افزایش امید به زندگی مهم بود، اما افزایش امید به زندگی فقط در مورد کاهش مرگ و میر کودکان نبود بلکه امید به زندگی در همه سنین افزایش یافت.

چنین پیشرفت‌هایی در امید به زندگی – با وجود منحصر بودن به کشورهای خاص – نشانه‌ای برجسته از تکامل بود. این نخستین بار در تاریخ بشریت بود که ما برای کل جمعیت جهان به پیشرفت در زمینه سلامت دست یافتیم. پس از هزاره رکود در شرایط بهداشتی وحشتناک، طلسم سرانجام شکسته شده بود.

اکنون بیایید تغییرات را از سال ۱۹۵۰ بررسی کنیم. بسیاری از ما دیدگاه جهانی خود را به روز نکرده ایم. ما هنوز فکر می کنیم شکاف طبقاتی جهان به همان شکلی که در سال ۱۹۵۰ بوده است، ادامه دارد. اما در زمینه سلامت – و بسیاری جنبه های دیگر – جهان پیشرفت سریعی داشته است. امروزه اکثر مردم جهان می توانند انتظار داشته باشند به اندازه مردم ثروتمندترین کشورها در سال ۱۹۵۰ زندگی کنند. میانگین امید به زندگی امروز در جهان (۷۱ سال) از هر کشوری در سال ۱۹۵۰ (به جز تعداد انگشت شماری در شمال اروپا) بالاتر است.

این تصویر(عکس بالا)، تاریخ جهانی امید به زندگی را طی دو قرن گذشته خلاصه می کند: در سال ۱۸۰۰، یک نوزاد تازه متولد شده، صرف نظر از اینکه کجای دنیا به دنیا آمده، می توانست تنها انتظار یک زندگی کوتاه را داشته باشد. در سال ۱۹۵۰، نوزادان اگر به اندازه کافی خوش شانس بودند که در جای مناسبی به دنیا بیایند، شانس زندگی طولانی‌تری داشتند. در دهه های اخیر، تمام مناطق جهان پیشرفت بسیار چشمگیری داشته‌اند و مناطقی که در سال ۱۹۵۰ بدترین وضعیت را داشتند از آن زمان به بیشترین پیشرفت دست یافته‌اند. شکاف طبقاتی جهان در سال ۱۹۵۰ هر روز باریک‌تر از قبل می‌شود.

امید به زندگی در سطح جهانی، از کمتر از ۳۰ سال به بیش از ۷۰ سال افزایش یافته است و بعد از دو قرن تکامل، ما می توانیم انتظار داشته باشیم که بیش از دو برابر طول عمر اجدادمان زندگی کنیم. و نکته جالب اینجاست که این پیشرفت در مکان‌های معدودی حاصل نشده است بلکه در هر نقطه‌ای از جهان می‌توانیم انتظار طول عمر دوبرابری نسبت به گذشته را داشته باشیم.

نابرابری‌های جهانی در زمینه سلامت که امروز شاهد آن هستیم نیز نشان می دهد که ما می توانیم خیلی بهتر از این عمل کنیم. پیشرفت تقریباً باورنکردنی که تمام دنیا طی دو قرن اخیر به آن دست یافته است باید تشویق کافی برای ما باشد تا بدانیم انجام چه کارهای بزرگی برای زندگی بشر ممکن است.

*ترجمه: مریم رهنما

پاسخ دادن