الزامات رونق ساخت داخل

الزامات رونق ساخت داخل
اقتصادبرتر

احمد خادم المله – مدیر مسئول- این روزها در خیلی از دستگاه‌های دولتی از جمله صنعت، حمل و نقل، بهداشت و درمان و… بحث درباره نهضت داخلی سازی بالا گرفته، البته هر دستگاهی اسمی برای این هدف گذاشته است.

تهران – اقتصادبرتر – ۱۸ تیر ۹۸

یکی از آن به‌عنوان داخلی سازی یاد می‌کند، دستگاه دیگری همین کار را بومی سازی می‌نامد، نهاد دیگری به آن حمایت از بخش خصوصی یا صیانت از دستگاه‌های همکار می‌گوید، البته مفهوم همه آنها یکی است و همه به نوعی حمایت از ساخت داخل محسوب می‌شود. این حرکت را باید به فال نیک گرفت، شاید این یکی از برکات تشدید تحریم‌های آمریکا باشد که باعث شده دستگاه‌های دولتی ما برای تامین نیازهای خود به جای اینکه هنوز نگاه به خارج و شرکت‌های خارجی داشته باشند، باور داخلی پیدا کنند و به تکاپو بیفتند تا نیازهایشان را از شرکت‌های داخلی تامین کنند.

در جلساتی که این روزها دعوت می‌کنند، تولید کنندگان دولتی و خصوصی بویژه خصوصی‌ها همه یک حرف را تکرار می‌کنند و آن این است که اگر شرایط کشور شرایط بحران و جنگ اقتصادی و صنعتی است، قوانین حاکم بر قرارداد‌ها و روابط کارفرما و پیمانکار نیز باید تابعی از قوانین شرایط بحران و جنگ باشد؛ نه اینکه از تولید کننده بخواهند با همه محدودیت‌های تحریم که یک جنگ اقتصادی به تمام معناست بجنگد، بسازد و بسوزد، اما دستگاه‌های پشتیبان و نظارتی، برخورد شرایط صلح را با تولیدکننده داشته باشند. بسیاری از تولید کنندگان داخلی در بخش خصوصی معتقدند ما نحوه تعامل با تحریم و به عبارتی راهکارهای عبور از تحریم را به خوبی می‌دانیم اما دستگاه‌های سیاست‌گذار و سفارش دهنده دولتی باید تحریم‌های داخلی را برای ما بردارند. متاسفانه بروکراسی زائد ساختاری و اداری راه نفس کش تولید داخل را گرفته و بلکه آن را خفه کرده است!

اکثر تولیدکنندگان داخلی از نحوه برخورد دستگاه‌های مالیاتی، بیمه، گمرکات و برخی بانک‌های متولی ارائه تسهیلات به تولید، گله دارند.

قرارداد‌های یکطرفه و ترکمانچای دستگاه‌های دولتی با تولید کنندگان بخش خصوصی، نوسانات نرخ ارز که روی قرارداد‌ها تاثیر منفی می‌گذارد، ریسک تولید، عدم تامین پیش پرداخت در قراردادها، تاخیر‌های طولانی در پرداخت مطالبات پیمانکاران و یا عدم پرداخت مطالبات تولیدکنندگان به بهانه‌های مختلف، هزینه‌ بالای مالی و موارد مشابه دیگری که همه از موانع تولید هستند، نفس تولیدکننده را گرفته است و آنها معتقدند تا این مشکلات حل نشود، رونق تولید، میسر نمی شود و داخلی سازی شکل نمی گیرد.

 لذا اگر دولت به‌دنبال رونق تولید و برون سپاری فعالیت‌هاست که شواهد نشان می‌دهد رویکرد اینچنین پیدا کرده، باید در کارگروه‌های ویژه مشکلات تولید کنندگان و موانع تولید را شناسایی و رفع کند. در غیر اینصورت تولید در شرایط فشار‌های کنونی برای تولید کننده مقرون به صرفه نیست و اگر همین تولید کنندگان سرمایه تولیدی اشان را در هر کار دیگری مثلا تجارت یا دلالی درگیر کنند به مراتب سود بیشتری از تولید خواهند داشت. اگر تولید می‌خواهیم، باید موانع آن را رفع کنیم.

پاسخ دادن