بحرانهای پیش رو و عدم حساسیت نظام تصمیم گیری|علی سرزعیم|تلگرام

آنچه که دردناک است آنست که در آینده پیش رو بحرانهای متعددی پیش روی ماست. بحران بانکی، بحران صندوق های بازنشستگی، بحران بدهی دولت، بحران رشد پایین اقتصادی، بحران بیکاری و نهایتا بحران محیط زیست.

تهران- اقتصاد برتر- ۱۱ شهریور ۹۶

این در کنار دیگر شرایط وخیمی است که به تدریج به بحران تبدیل می شوند مثل سرمایه اجتماعی (اعتماد در روابط اجتماعی)، طلاق، اعتیاد و جرم و … .

خبر دردناک تر آنست که هیچ واکنشی در نظام تصمیم گیری کشور دیده نمی شود . وقتی خوب در این مسئله غور کردم دریافتم که مسئولان موجود به کلی حساسیت زدایی شده اند. زیرا هشدار بحران در طول عمر جمهوری اسلامی بارها و بارها داده شده و شدت تکرار آن به حدی بوده که عدم واکنش ایجاد کرده است.

ده سال قبل رتبه اقتصاد ایران از نظر تولید ناخالص داخلی حدود ۱۹ بود و اینک به ۲۹ تقلیل یافته و با این روند احتمالا چند سال بعد ۴۰ خواهد شد. رتبه ایران از نظر درآمد سرانه در ده سال قبل حدود ۶۶ بود ولی اینک به ۹۹ کاهش یافته است. متاسفانه در برخی شاخصها به قعر رتبه‌بندیهای جهانی تنزل کرده ایم در حالیکه باور داریم این حق ما نیست و نبود. این همان تبعات بحرانهایی است که جدی گرفته نشد.

یکی از دوستان می گفت این نادیده گرفتن هشدارها تنها به یمن وجود درآمد نفت ممکن شد. اما من اعتقاد دارم که در کنار نفت عامل دیگری هم بود که نادیده گرفته می شود. زیرساختها و نظام حکمرانی برجا مانده از دوران قبل از انقلاب نیز ثروتی مهم بود که ما پیوسته از آن خوردیم و اهمیت آن را ندیدیم.

 تنها با تکیه بر آن میراثها بوده که می شد اینگونه نسبت به هشدار مشکلات بی خیال بود اما باور نمی کنم آینده مثل گذشته باشد و به نظر می رسد سرعت مشکلات و دامنه آنها بسیار بیشتر و وسیع‌تر باشد. آیا می توان مثل گذشته هشدارها را نادیده گرفت؟ خیلی بعید می دانم.

*علی سرزعیم

پاسخ دادن