جاده بحران پیش روی صنعت حمل و نقل تجاری

اقتصادبرتر

اوضاع و احوال این روزهای خودرو‌های حمل و نقل عمومی در کشور خصوصا خودرو‌های سنگین خوب نیست. تقریبا همه مردم مستقیم یا غیر مستقیم از وضعیت خودرو‌های سواری و سبک اطلاع دارند.

تهران – اقتصاد برتر – ۲۶ تیر ۹۸

به گزارش #اقتصادبرتر، از وضعیت تولید گرفته تا اوضاع و احوال بازار، وضعیت خودرو‌های تجاری و سنگین ناخوش است و حتی بدتر از خودرو‌های سواری سبک است. بسیاری از مردم خصوصا جوانان جویای کار که سال‌ها است از در انتظار پیدا کردن فرصتی برای کار هستند، غالبا به کار با خودرو‌های کوچک خود می‌آورند و از طریق جابجایی مسافر امورات زندگی می‌گذرانند که این مساله خود روی بازار خودرو نیز تاثیر گذاشته است.

درحالی‌که خودروهای سواری بیشتر نقش یک وسیله برای افزایش رفاه خانواده را دارد، خودروهای سنگین و تجاری حکم وسیله امرار معاش و نان ‌آوری چندین خانوار را به دوش می‌کشد و نقشی بسیار مهم و استراتژیک در چرخه زندگی و صنعت حمل و نقل و به عبارتی کل جامعه دارد. با این‌وجود مسئولان توجه کمتری به این مهم دارند و از کنار مشکلات این بخش به سادگی عبور می‌کنند. فعالان صنعت حمل و نقل در خودرو‌های سنگین این روز‌ها با مشکلات گرانی بیش‌ از حد لوازم ‌یدکی، لاستیک، هزینه‌های تعمیر و نگهداری و… دست و پنجه نرم می‌کنند.

*کسی به داد ناوگان تجاری نمی رسد!

داود کریمی از فعالان صنعت حمل و نقل می‌گوید، هر جا خبری از جلسات برگزار شده یا مصاحبه می‌خوانیم بحث خودرو‌های سواری و شخصی ارجحیت دارد و موضوعات مبتلا به خودرو‌های صنعت حمل و نقل عمومی از جمله اتوبوس، کامیون، مینی بوس و در حاشیه قراردارد یا اصلاً مطرح نیست و کسی به آن فکر نمی کند.

کامیون‌ها و کشنده ‌ها، ناوگان حمل ‌و نقل مسافری (برون‌شهری و شهری) و تاکسی‌ها بیشترین مصرف سوخت را از ذخایر نفتی دارند. حرف “ع” در پلاک کامیون و اتوبوس مخفف کلمه‌ ای عمومی است که یعنی عموم مردم به این وسیله وابستگی دارند ولی گویا مسئولین ما هنوز متوجه این موضوع نشده‌اند.

آیا هدف، توسعه استفاده از وسایل شخصی است؟ یا باید جامعه را تشویق به استفاده از وسایل عمومی کنیم؟ کاش در جلسات در راستای سیاست‌های نظام جمهوری اسلامی ایران که بیشتر به حمل و نقل عمومی توجه دارد، مسئولان هم در ابتدا جلسات بیشتر به نوسازی ناوگان فرسوده عمومی توجه می‌کردند سپس به توسعه این ناوگان و واردات وسایل نقلیه شخصی توجه می‌کردند.

زیرا هرگونه افزایش هزینه و یا کمبود و کسری در این بخش به‌وضوح اثر خود را در زندگی مردم و کل جامعه خواهد گذاشت. آیا اگر واردکننده نفت هم بودیم تا این حد ناوگان فرسوده پرمصرف در کشور بی‌ اهمیت بود؟ طبق رهنمودهای رهبری با بصیرت و آینده ‌نگرانه ایران باید به توسعه فکر کند. نفت نداریم تا به پیشرفت برسیم.

آیا وقت آن نشده تا موضوع مصرف بالای کشنده‌ها، کامیون‌ها، و اتوبوس‌های ناوگان فرسوده کشور را از نان شب واجب‌ تر بدانیم و تا این حد ذخایر نفتی را بیهوده دود نکرده و محیط‌زیست را بیش از این نابود نکنیم؟ آیا زمان آن نرسیده تا شاهد این‌همه تلفات جانی جاده‌ای که بخش زیادی از آن به خاطر سیستم ایمنی و بخش ترمز قدیمی ناوگان فرسوده است، نباشیم؟ این در حالی است که امروزه خودروهای سنگین معتبر اروپایی و آمریکایی به پیشرفته ‌ترین سیستم‌‌های ایمنی و توقفی مجهزند که اثر قابل‌توجهی در کاهش تصادفات جاده‌ای دارد.

* راهکار حمایت از حمل و نقل عمومی

در گام اول باید تلاش شود با به‌کارگیری نیرو‌های توانمند به فکر تولید کشنده و کامیون تولید داخل باشیم که اشتغالزایی گسترده‌ای ایجاد می‌کند و دولت می‌تواند از کنار کاهش مصرف سوختی که در آینده شاهد آن خواهیم بود، هزینه‌ها و کمک‌‌های خود را باز پس بگیرد و از طرفی از آلودگی هوا و محیط زیست کاسته می‌شود و هم جاده‌‌ها ایمن‌تر می‌شوند.

در ایران با این وسعت پهناور، داشتن اقتصاد رو به رشد، قرار داشتن در مسیر جاده ابریشم جدید و آینده روشن و محور اصلی ترانزیت شرق به غرب و سریع‌ترین و به‌صرفه‌ترین خط ترانزیتی جهان از بنادر جنوبی خلیج ‌فارس و دریای عمان تا سواحل دریای خزر و همچنین مرزهای شرقی و غربی که اتصال‌ دهنده اروپا به آسیاست، باید به حمل‌ و نقل جاده‌ای و ناوگان تجاری، نگاه باز و آینده‌ نگرانه داشته باشیم.

ایران با برخورداری از موقعیت‌‌های منحصر به ‌فرد شایسته داشتن بهترین و باکیفیت‌ترین کشنده و کامیون‌های عمومی است که جز با ‌همت ملی و کمک دولت دست یافتن به ن امکانپذیر نیست. حتی اگر افزایش تولید در این شرایط ممکن نیست باید به فکر مونتاژ و واردات کشنده و کامیون‌‌های با کیفیت و کم ‌مصرف باشیم تا بتوان به پشتوانه آنها ناوگان فرسوده پرخطر و پرمصرف را کنار بگذاریم. اگر با دید باز و ترانزیت محور بودن ایران، آینده را ببینیم باید از مونتاژ و واردات کامیون‌های کیفیت پایین دوری کرد تا بیش از این میدان حمل ‌و نقل ترانزیتی را به کشورهای اطراف با سهل ‌انگاری واگذار نکنیم.

* نوسازی ناوگان فرسوده

در اجرای نوسازی ناوگان باید با شرایط سختگیرانه پیش برویم که دست دلالان کوتاه شود و مشکلاتی که در سه سال گذشته برای فرسوده سواران ایجاد شد تکرار نشود. بارها تأکید شده فرسوده سواران اکثراً پیشکسوتان و زحمتکشان عرصه حمل ‌و نقل هستند که با مشکلات زیادی مثل اجاره منزل،فرزند دانشجو، تهیه جهیزیه و… مواجه هستند و این در حالی است که روند فعلی نوسازی ناوگان فرسوده این ریسک را دارد که این افراد را دچار مشکل و بیکاری اجبری کند چرا که بسیاری از این افراد با شرایط موجود توان نوسازی خودرو خود را ندارند و بناچار مجبور به فروش و واگذاری آن به دلال‌ها و سود جویان می‌شوند و درنهایت یا بیکار خواهند شد و یا راننده بدون نقشی در مالکیت خودرو تا آخر عمر راننده مالکان خودروهای دیگر خواهند شد.

در این میان جا دارد از ورود قاطع قوه قضائیه برای رسیدگی به مشکلات ثبت‌ نام کنندگان طرح نوسازی ناوگان فرسوده در سال ۹۵ و ۹۶ که بسیاری از آنها هنوز خودرو جایگزین برای امرار معاش زندگی خود دریافت نکرده‌اند، تشکر کرد. صنعت حمل‌ و نقل و صنایع خودرو سازی و علی‌الخصوص خودروهای تجاری نیاز به تدبیر دوراندیشانه و حمایت جدی دولت دارد تا به فکر تولید کامیون ملی و کشنده‌‌های باکیفیت تولید داخل باشند و در مرحله بعد واردات و مونتاژ کشنده‌ها و کامیون‌های با کیفیت و کم ‌مصرف تا ناوگان تجاری ما این عمر بالا و اسفبار را نداشته باشد. زمان آن است که نگاه به صنعت حمل و نقل عمومی خصوصاً در حوزه خودرو‌های تجاری و سنگین را تغییر داده و با یک برنامه ضربتی از استعدادها و توانایی‌های جوانان کشورمان برای رفع ضعف‌های موجود در صنعت حمل و نقل استفاده کنیم.

1 پیام

پاسخ دادن