جلوی قاتل خاموش را بگیرید

احمد خادم ‏المله-مدیر مسئول-داستان تکراری آلودگی هوا در کلان شهر ها مردم را کلافه کرده خصوصا این بار که هشدارها حاکی است هوا برای همه گروه‏های سنی خطرناک و سمی است .

تهران- اقتصاد برتر- ۱۸ بهمن ۹۶

اینقدر  داستان آلودگی هوا تکراری شده و هر بار آلودگی بیش از دفعات قبل خود نمایی می‏کند که گویی هیچکس در کشور به فکر رفع این مشکل نیست .

سری به بیمارستان‏ها که می‏زنی از اورژانس گرفته تا سایر بخش‏ها پر است از بیماران قلبی و ریوی که در اثر آلودگی هوا دچار گرفتگی عروق یا تنگی نفس شده و به بیمارستان منتقل شده اند . در اورژانس بیمارستان‏ها ساعت‏های متمادی برای خالی شدن تخت باید منتظر بمانی و در برخی بیمارستان‏ها حتی کنار راهروهای ورودی اورژانس نیز بیمار در انتظار ورود به بخش بستری شده‏اند . خیلی از بیمارستان‏ها سایر بخش‏های خود را نیز به بیماران قلبی و ریوی اختصاص داده‏اند .

وزارت بهداشت گزارش داده سالانه یک‏صد هزار نفر در ایران مبتلا به سرطان می‏شوند که ۵۰ هزار نفر آن جان خود را از دست می‏دهند .

در یک کلام آلودگی هوا به قاتل خاموش جان مردم تبدیل شده و روزانه ده‏ها بلکه صدها نفر را به کام مرگ می‏کشد .

همزمان با شدت آلودگی هوا که محدوده دید انسان را نیز کاهش داده است، مقام‏های ریز و درشت کشور دوباره داد سخن می‏دهند و یکدیگر را متهم به نقش داشتن در آلودگی هوا می‏کنند .

استاندار تهران خودرو سازان را متهم می‏کند، خودرو سازان سوخت وزارت نفت را عامل می‏داند، شهرداری از نقش موتورها و خودروهای فرسوده حرف می‏زند، محیط زیست از خشک شدن مرداب‏ها و خشکسالی می‏گوید، دولت مردم را به استفاده از وسایل نقلیه عمومی به جای خودروهای شخصی دعوت می‏کند غافل از اینکه اتوبوس‏ های عمومی خود فرسوده‏تر و آلاینده ‏تر از خودروها هستند و …

نکته مهم اینکه سال‏هاست چرخه تکرار می‏شود اما حرف‏های مدیران کشور دردی از دردهای مردم کم نکرده و آلایندگی هم کاهش نیافته است .

دولت نیز چون نباید از سیاست‏های دولت قبل تبعیت کند حاضر به تعطیلی ادارات نیست و صرفا به بستن مدارس اکتفا می‏کند و گویی جنس کارمندان از دانش‏آموزان جداست .

آلودگی هوا قطعا مربوط به ایران نیست بسیاری از شهرهای بزرگ جهان نظیر پایتخت کشورهای اروپا مثل آلمان، هند، چین و … با ذرات معلق در هوا دست و پنجه نرم می‏کنند که به عنوان مثال آلودگی هوا در آلمان سالانه ۴۰۰ هزار قربانی می‏گیرد؛ اما نکته مهم در این کشورها این است که در اکثر کشور ها برنامه جدی و جامعی برای مقابله با آلایندگی هوا وجود دارد و برای برنامه‏هایشان بودجه مناسب در نظر می‏گیرند. رویکرد آلمان رفتن به سوی تولید خودرو برقی است، چین به دنبال توسعه فضای سبز است، در  برخی کشورهای اروپا برنامه ایجاد دیوار گیاهی دنبال می‏شود و هر کشوری برنامه جامعی برای مقابله با این پدیده در دست اقدام دارد . در ایران متاسفانه ما آنقدر جزیره‏ای و بخشی عمل می‏کنیم که قادر به اجرای برنامه‏های ملی نیستیم و آنقدر به خود مغرور هستیم که حاضر نمی‏شویم از تجارب دیگران برای مقابله با پدیده آلودگی هوا استفاده کنیم .

همه مسئولان ما خبر از تبعات آلودگی هوا به رسانه‏ ها می‏ دهند و فقط به مردم توصیه می‏کنند، گویی مردم باید بروند برنامه مقابله با آلایندگی هوا را تهیه و اجرا کنند و گویی کارخانجات تولیدی خارج از سیستم این کشور فعالیت می‏کنند و کسی قادر نیست به آنان بگوید بالای چشمتان ابروست .

مهم‏ترین موضوع در افزایش آلایندگی‏ ها این است که هیچ نهاد و فردی مسئولیت مقابله با آلودگی هوا را به عهده نمی‏گیرد و مقابله با این پدیده فرماندهی واحد ندارد.

لازم است ابتدا دولت فرماندهی این کار را مشخص کند و برنامه و بودجه‏ای برای مقابله با آن تدوین نماید تا دستکم سال آینده کمتر دچار این مشکل شویم و در یک اقدام ضربتی اگر نمی‏تواند کار جدی انجام بدهد لااقل روزهایی که شدت آلایندگی بیش از حد مجاز است، کارخانجات، ادارات و …  را تعطیل کند تا حجم بیماران قلبی و ریوی کاهش پیدا کند، صرف هشدار دادن و یکدیگر را متهم کردن مشکل مردم را حل نمی‏کند .

پاسخ دادن