در سال ۲۰۱۹ منتظر چه اتفاقاتی باشیم؟

سال ۲۰۱۸ اما هر چه بود، زمینه وقایعی را در حوزه‌های گوناگونی در سال ۲۰۱۹ ایجاد کرد که برخی قابل پیش بینی هستند و برخی غیر منتظره.

تهران – اقتصاد برتر – ۱۱ دی ۹۷

به گزارش اقتصاد برتر، جهان سال ۲۰۱۸ را با همه فراز و نشیب‌هایش از دیدار تاریخی کیم جونگ اون با دونالد ترامپ و شکست داعش تا هیجان جام جهانی فوتبال و ماجرای قتل هولناک جمال خاشقجی پشت سر گذاشته و با بیم و امید به سال پیش رو چشم دوخته است؛ بیمی که از هرج و مرج و رخدادهای پیش‌بینی نشده روزافزون در مناطق مختلف جهان می آید و آن را دستمایه ادامه راه خود قرار می‌دهد.

 جهان وارد سال ۲۰۱۹ شد 

به گزارش اقتصاد برتر به نقل از اکونومیست، این نشریه طبق روال هر سال با نزدیک شدن به پایان سال میلادی، پیش‌بینی نویسندگان خود و نویسندگان مهمان را از وضعیت جهان در سال آینده منتشر کرده است. در این ویژه‌نامه اکونومیست می‌توان به طیف گوناگونی از نویسندگان همچون جرمی کوربین رهبر حزب کارگر بریتانیا، استیسی کانینگهام رئیس بورس نیویورک و پونی ما رئیس شرکت تنسنت برخورد. بخش ویژه‌ای از این پیش‌بینی‌ها نیز با عنوان آینده باز، به شکل گفت‌وگویی ارائه شده است در مورد اینکه چگونه می‌توان لیبرالیسم را برای قرن بیست و یکم بازآفرینی کرد، موضوعی که به مناسبت صدوهفتاد و پنجمین سالگرد تاسیس اکونومیست مورد بحث قرار گرفته است.

جو اقتصادی جهان متغیر است. تا اواسط سال آینده میلادی، آمریکا موفق خواهد شد رکورد طولانی‌ترین رشد اقتصادی بدون وقفه خود را بشکند اما تا پایان سال به سمت رکود کشیده خواهد شد. نرخ رشد اقتصادی چین کند خواهد شد در حالی‌که هندوستان افزایش نرخ رشد اقتصادی را تجربه خواهد کرد. سوریه پس از هرج و مرج، موفق خواهد شد به لیگ کشورهای دارای بالاترین نرخ رشد اقتصادی بپیوندد در سوی دیگر طیف نرخ‌های رشد اقتصادی ونزوئلا و ایران جای خواهند گرفت. در اروپا، ایتالیا با بحران مالی دست و پنجه نرم خواهد کرد.

در سال ۲۰۱۹ بازارهای سهام دچار همگرایی می‌شوند و به یکسو سوق می‌یابند، اما به کدام سو؟ آیا بازار سهام آمریکا دچار سقوط می‌شود یا بازارهای دیگر نقاط جهان افزایشی می‌شوند؟ بخش دوم این گزاره یک پیش‌بینی هوشمندانه است. مدیران آمریکایی اما باید از کوچک‌ترین فرصت به‌وجود آمده برای لذت بردن از وضعیت زندگی استفاده کنند چون دوران خوش برای شرکت‌های آمریکایی دوامی نخواهد داشت. در حوزه سیاست، پیش‌بینی اکونومیست این است که سال ۲۰۱۹ سالی بزرگ برای دموکراسی خواهد بود. کشورهایی که بیش از یک‌سوم جمعیت جهان را در خود جای داده‌اند، از جمله هندوستان، اندونزی و نیجریه، انتخابات سراسری برگزار خواهند کرد. افراد خوش‌بین امیدوارند که این رویداد، برگ جدیدی باشد بر دفتر رویدادهای چندساله اخیر که در آن افت آزادی‌ها رقم خورده بود.

در مورد بریتانیا می‌توان پیش‌بینی کرد که برگزیت (خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا)، سرانجام روی خواهد داد و همزمان با خروج بریتانیا از این اتحادیه موج اتهامات متقابل تشدید خواهد شد. در چنین شرایطی اتحادیه اروپا دارای یک کمیسیون جدید، یک پارلمان جدید و یک رئیس جدید برای بانک مرکزی اروپا خواهد شد.

برای چین عدد ۹ نگران‌کننده است. سال‌هایی که عدد آن‌ها به ۹ ختم می‌شود، یادآور خاطرات بدی است که رهبران این کشور را نگران می‌کند. سال ۲۰۱۹ صدمین سالگرد جنبش چهارم مه در چین است، اعتراضی که بعدها بسیار گرامی داشته شد. سال ۲۰۱۹ همچنین سی‌امین سالگرد تظاهرات دانشجویان در میدان تیان‌آن‌من چین خواهد بود. در سال آینده میلادی مشاهیر جهان مورد توجه قرار می‌گیرند که دلیل آن هم سالگردهای مربوط به این اشخاص است. سال ۲۰۱۹ مجموعه‌ای از سالگردهاست: صدو پنجاهمین سال تولد ماهاتما گاندی، پانصدمین سال ورود هرنان کورتس به مکزیک و مرگ لئوناردو داوینچی. در سال پیش‌رو، موج جدیدی از ماه‌نوردی‌ها آغاز خواهد شد. ۵۰ سال پس از آنکه نیل آرمسترانگ گام بلند خود را برای بشریت برداشت، سفینه‌های فضایی (که برخی از آن‌ها خصوصی خواهند بود)، بار دیگر به سمت ماه عزیمت خواهند کرد. در چنین شرایطی ناسا نیز موفق خواهد شد به دورترین نقطه‌ای که تاکنون بشر در تاریخ فضانوردی به آن دست‌یافته است برسد.

هیچ نقطه‌ای از دید تکنولوژی پنهان نخواهد ماند. چه با هوش مصنوعی و چه با شناسایی چهره، تکنولوژی در همه جا به چشم خواهد خورد. شاید اما سیلیکون ‌ولی (مهد فناوری در آمریکا) به غایت اوج خود رسیده باشد و غول‌های تکنولوژی از نظارت قانون‌گذاران آمریکایی و اروپایی در امان نخواهند ماند. آمارهای استثنایی در این سال توجه همگان را به خود جلب خواهد کرد. نیمی از جهان، آنلاین خواهند بود. تولید ناخالص داخلی هندوستان از تولید ناخالص داخلی بریتانیا سبقت خواهد گرفت. جمعیت نیجریه به ۲۰۰ میلیون نفر بالغ خواهد شد و در آمریکا جمعیت افرادی که در اوایل قرن ۲۱ به بلوغ رسیدند، از جمعیت نسلی که در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم به دنیا آمدند بیشتر خواهد شد و به پرجمعیت‌ترین نسل آمریکایی بدل خواهند شد.

سال ۲۰۱۹ سال گیاه‌خواری، هویت جنسیتی و شراکت مالی به جای ازدواج در برخی از کشورها خواهد بود. به مدد سازمان ملل متحد، ۲۰۱۹ همچنین سال زبان‌های بومی خواهد بود. کسب‌و‌کارها نیازمند آن خواهند شد که بیش از پیش نسبت به روندهای اجتماعی و تحولات سیاسی اطرافشان هوشیار باشند. و در نهایت اینکه از همین حالا نبرد ۲۰۱۹ آغاز شده است. این نبرد بین دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا و کنگره‌ای است که تحت کنترل دموکرات‌ها در آمده است. این جنگ، جنگی بسیار سخت خواهد بود. نشریه انگلیسی «اکونومیست» سال گذشته نیز با انتشار پیش‌بینی خود از جهان سال ۲۰۱۸ آن را به مثابه سال «اعصاب خردکن» دانسته بود. به گزارش این نهاد سال ۲۰۱۹، سالی «اعصاب خردکن» خواهد بود. بر اساس این گزارش که در نوامبر سال ۲۰۱۷ منتشر شد، اکونومیست تاکید کرد که در سال ۲۰۱۸ شاهد تلاش مردم دنیا در راستای گریز از تنش‌های سیاسی و آشفتگی‌های تکنولوژی خواهیم بود. البته در سال ۲۰۱۸ می‌توان نیم‌نگاهی به رشد اقتصادی قابل قبول و رویدادهای جهانی شامل المپیک و جام‌جهانی فوتبال داشت.

در گزارش «جهان در ۲۰۱۸» اکونومیست آمده بود: «سال آینده(۲۰۱۸) در بسیاری از جنبه‌ها همچون چالش‌ هسته‌ای کره‌شمالی، گفت‌وگوهای «برگزیت»، اصلاحات اقتصادی چین، انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و انتخاب ریاست‌جمهوری در برزیل و مکزیک، حیاتی خواهد بود.

۲۰۱۹ در فرانسه: ۴ چالش مهم داخلی و خارجی

میشال ابونجم نوشت: در سال ۲۰۱۹ چهار چالش مهم در انتظار رئیس‌جمهوری فرانسوی ایمانوئل مکرون ایستاده‌اند، سالی که در حالی برایش فرا می‌رسد که در حالت ضعف در داخل و خارج قرار دارد. برای اولین بار از زمان رسیدنش به ریاست جمهوری در بهار سال ۲۰۱۷، مکرون خودش را در حالت عدم توازن می‌بیند به گونه‌ای که به نظر می‌رسد زمام امور از دست او در حال خارج شدن‌ است.
محبوبیت رئیس‌جمهوری جوان در رؤیای تغییر، کاهش یافت و به جای آن چهره «رئیس‌جمهوری متکبر ثروتمندان» نشست. مردی که نمی‌تواند صدای شکایت لایه‌های مختلف جامعه را بشنود. مردمی آسیب‌پذیر که زیر بار مالیاتش مانده‌اند در حالی که طبقه متمکن برایش دست می‌زنند چون مالیات بر ثروت‌شان را حذف کرد و مالیات شرکت‌ها را کاهش داد و قانون کار را طوری تغییر داد که بیشتر به سود کارفرمایان باشد. در مقابل، اصلاحات سریعی که در اجرای آنها شتاب کرد هنوز به ثمر ننشسته‌اند چرا که از آمار بیکاری کاسته نشد و رشد اقتصادی همچنان کم جان است و آمار تجارت خارجی همین وضعیت را دارد.
عوارض اضافی که دولتش بر سوخت با نام «جهش زیست‌محیطی» و دست کشیدن از «انرژی آلوده کننده» به سود «انرژی پاک» تحمیل کرد، روغن بر آتش ریخت و ده‌ها هزار نفر را به خیابان‌ها، اتوبان‌ها و میادین ورودی شهرها کشاند و مایه انفجار خشم مردمی شد. هدف تنها مکرون و دولتش نبودند بلکه به خصوص طبقه تکنوکراتی که زمام امور را به دست دارند.
مکرون پس از مدتی تردید به بخش بزرگی از خواسته‌های مالی و اقتصادی معترضان تن داد و سعی کرد آتش سیاسی را با راه انداختن «گفت‌وگوی ملی» که مدت سه ماه طول می‌کشد، خاموش کند. هدف از آن فروکاستن خشم و بازگرداندن آرامش است. بر همین اساس، اولین و مهم‌ترین چالش داخلی که در سال ۲۰۱۹ با آن روبه رو می‌شود، در بازگرداندن زمام امور کشور و از سرگیری برنامه اصلاحی است. اما قبل از همه اینها، رئیس‌جمهوری فرانسه باید اعتماد شهروندانی را که از دست داده برگرداند؛ و این شدنی نیست مگر از راه تغییر سیاست‌هایی که طی ۱۸ ماه براساس آنها حرکت کرد و قانع کردن فرانسوی‌ها به اینکه تلاش می‌کند به خواسته‌های همه آنها پاسخ دهد، نه فقط به خواسته‌های ثروتمندان. تا اینجا نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که حزب «اجتماع ملی» راست افراطی به رهبری نامزد سابق ریاست جمهوری مارین لوپن از شانس بیشتری برای کسب مقام اول را دارد در حالی که حزب او میان رده دوم و سوم در نوسان است.
اما مکرون برای بازگرداندن اعتماد شهروندانش به تحقق موفقیت‌های اقتصادی و اجتماعی در سطح افزایش رشد اقتصادی نیاز دارد که جز با آن آمار بیکاری کاهش نمی‌یابد و قدرت خرید مردم بالا نمی‌رود. به خصوص اوضاع مالی حکومت که از کسر بودجه‌ای رنج می‌برد بیش از حد مجازی که اتحادیه اروپا اجازه می‌دهد. علاوه بر این «جلیقه زردها» هستند که فهرست مطالبات‌شان بزرگ و بر میز مکرون تلنبار شده‌است و منبع آنها دانش آموزان، دانشجویان، مردان پلیس، کشاورزان، کارمندان و دیگر بخش‌ها که امروز به این نتیجه رسیده‌اند دولت ضعیف است و لحظه مناسب برای طرح مطالبات به همان روشی که «جلیقه زردها» انجام دادند و در مدت کوتاهی به خواسته‌هایشان رسیدند، رسیده‌است.
در سال ۲۰۱۸ سه عملیات تروریستی در فرانسه اتفاق افتاد که ۱۵ کشته و ده‌ها زخمی به جای گذاشت. تا زمان وقوع حمله تروریستی که شریف شیخات در استراسبورگ انجام داد، تهدیدهای تروریستی از اولویت توجه‌ها کنار رفته بود. به گفته دادستان دادگاه تشخیص فرانسوا مولینس، آنچه به این موضوع دامن زده شکست داعش در عراق و سوریه است و تقویت امکانات اطلاعاتی و افزایش همکاری‌ها و همآهنگی اروپایی در مبارزه با تروریسم. اما عملیات استراسبورگ نقاب‌ها را کنار زد و مسئولان امنیتی را ناچار کرد در محاسبات‌شان تجدید نظرکنند. دو چیز مأموریت آنها را دشوار می‌کند: اول اینکه مرتکبان عملیات اخیر از «گرگ‌های تنها» هستند و هیچ رابطه‌ای با تشکیلات خارجی خواه «داعش»، «النصره» یا «القاعده» ندارند. دوم، نگرانی از خروج ده‌ها نفر از زندان‌های فرانسوی پس از پایان محکومیت‌شان به اتهام تروریستی. وزیر کشور لوران نونز گفت «تهدید اصلی منبعش افرادی هستند که در خاک فرانسه زندگی می‌کنند و تصمیم می‌گیرند با وسایل ابتدایی جابه‌جا بشوند». مسئله دوم عنوانش خروج حدود ۴۵۰ نفر از زندان‌هاست. برخی از آنها به اتهام تروریست به زندان افتادند و بخش بزرگ‌تر به دلیل ارتکاب جرم‌هایی که در محدوده حقوق عمومی قرار می‌گیرند از جمله تندروی و رادیکالیزم اسلامی همانگونه که شریف شیخات چنین بود. اینگونه است که تهدید دوم در مقابل مکرون رخ می‌نماید و عنوانش هست تأمین امنیت برای فرانسوی‌ها و ایجاد ابزار موفق برای تعامل با افرادی که نام‌شان در فهرست‌های امنیتی وجود دارد و تهدیدی جدی هستند.

در کنار این سه پرونده مذکور، پرونده اتحاد اروپایی اولین چالش خارجی در برابر برنامه مکرون در سال ۲۰۱۹ خواهد بود. وقتی مکرون در سال ۲۰۱۷ به ریاست جمهوری انتخاب شد و نامزد راست افراطی را شکست داد، اتحادیه اروپا نفس راحتی کشید. رئیس به‌طور موقت پیشروی راست افراطی و پوپولیستی را از طریق انتخابات متوقف کرد و برنامه بلندپروازنه‌ای برای بازگرداندن جهش اروپا در همه زمینه‌ها، زیر بغل داشت. انتخابش با استقبال بی نظیری مواجه شد و به چشم «منجی» به او نگاه کردند. مکرون از ضعفی که صدراعظم آلمان انگلا مرکل به دلیل بحران مهاجران دچارش شد، از بی‌طرفی بریتانیا به دلیل «بریکست» و مشکلات داخلی ایتالیا واسپانیا استفاده کرد. جز او در میدان کسی باقی نمانده بود.
با گذشت ۲۰ ماه از ریاستش، چهره فرانسه که مکرون می‌خواست آن را رهبر اتحادیه اروپا بسازد و صدایی که در جهان شنیده می‌شود، فرو ریخت به گونه‌ای که وزیر خارجه لهستان بی هیچ تردیدی او را «مرد بیمار اروپا» لقب داد. از این گذشته امروز حال و روز اتحادیه اروپا چندان بهتر نیست.
در طبع مکرون چیزی از طبیعت ژنرال دوگل وجود دارد که می‌خواست فرانسه مستقل باشد و قوی و در حدی از احترام در سطح جهانی. اما مکرون-و اینجا چالش چهارم خانه دارد- در تلاش برای بازگرداندن نام فرانسه در جهان، راهی را درپیش گرفت شبیه «ورزش جودو» که اساسش کشیدن دیگری است و نه پس راندنش. از اینجا به رئیس‌جمهوری دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین نزدیک شد و سعی کرد روابط محکمی با چین و هند برقرار کند و تلاش کرد گاهی وارد پرونده سوریه بشود از طریق واشینگتن و گاهی هم از راه مسکو یا آنکارا. به توافق هسته‌ای با ایران متعهد ماند و نگاهش را هم از آفریقا نگرداند.
اینگونه به نظر می‌رسد چالش‌های چهارگانه درهم تنیده روبه روی مکرون که داخلی و خارجی‌شان به هم گره خورده‌اند. آیا خواهد توانست عقربه‌های ساعت را به عقب برگرداند و همان درخشش سابقش را بازیابد یا اینکه آنچه رفت دیگر برنمی‌گردد؟

چین در ۲۰۱۹: افزایش مرکزیت‌گرایی و مشکلات طرح «یک کمربند یک جاده»

در بحبوجهٔ تغییرات داخلی و خارجی چین که تلاش‌های بزرگ پکن و طرح‌های استراتژیک آن که مهم‌ترین آنها طرح «یک کمربند یک جاده» است را با مشکل مواجه می‌کند، اقتصاد بزرگ‌ترین چالش آن برای سال ۲۰۱۹ خواهد بود.
به گزارش اقتصاد برتر به نقل از الشرق الاوسط، خطرهایی که متوجه اقتصاد چین است تنها خطرات خارجی همچون جنگ تجاری آن با آمریکا و عدم اطمینان اغلب کشورهای اروپایی به طرح زیرساختی بزرگ «یک کمربند یک جاده» آن نیست بلکه خطر عوامل داخلی همچون کاهش میزان رشد نیز متوجه آن است بطوریکه پیش‌بینی می‌شود رشد اقتصاد آن در سال ۲۰۱۹ تا ۶٫۲ درصد کاهش پیدا کند که کم‌ترین میزان رشد آن از سال ۲۰۰۸ و از زمان بحران جهانی اقتصاد خواهدبود.
اضافه بر آن تمرکز چین به مصرف داخلی به عنوان محرک اصلی اقتصاد بعد از کاهش صادرات یکی دیگر از عوامل است؛ به این معنی که چین در دوره تغییرات اجتماعی همچون روی آوردن مردم آن به شهرها و نیاز به ایجاد فرصت‌های شغلی اضافه است که تغییرات در نرخ تولد و خلق و خوی سیاسی عمومی به آن اضافه می‌شود.
چینی‌ها اهمیت زیادی به تصمیماتی می‌دهند که از جانب نشست‌های «کنگره ملی خلق» که در فصل اول سال آینده برگزاری می‌شود، صادر می‌شود و انتظار می‌رود نتایج مثبتی در زمینه بیمه درمانی و رفاه دربرداشته باشد.
افت چشمگیر بازارهای سهام چین در سال جاری نیز یکی از مواضع نگرانی سال پیش رو است به طوری که شاخص «شنژن» ۳۰ درصد کاهش یافت و بدترین بازار در سطح جهان بود. از سوی دیگر کارشناسان بعید می‌دانند که بازرار بورس اوراق بهادار چین بتواند تا پیش از نیمه سال ۲۰۱۹ خسارات خود را جبران کند.
جنگ تجاری آمریکا و چین که به‌طور موقت با آتش‌بس ۹۰ روزه متوقف شده‌است یکی از عناصر تعیین‌کننده اقتصاد چین به دلیل میزان بالای مبادلات تجاری آن با این کشور و مالیات سنگینی است که مشمول واردات چین به بازارهای آمریکا شد که حدود ۲۵۰ میلیارد دلار بوده و از ژوئیه گذشته اعمال شد.
حتی اگر اقتصاد چین که قبل از اقتصاد آمریکا، اقتصاد اول در سطح جهان است و به دلیل دست داشتن بسیاری از بازارهای جهان در برابر محدودیت‌ها و اقدامات تحریمی ایمن شده‌است اما روابط اقتصادی آن با آمریکا اهمیتی استراتژیک دارد و جنگ تجاری آن با این کشور باعث آسیب آن خواهد شد.
در سطح سیاسی انتظار می‌رود که شی جین پینگ رئیس‌جمهور چین بعد از برداشتن موانع مشخص کردن مدت زمان تصدی منصب رئاست‌جمهور که باعث می‌شود وی بتواند تا آخر عمر رئیس‌جمهور باقی بماند، اقدامات هدفمندی برای تقویت جایگاه خود در رهبری حزب کمونیست و حکومت انجام دهد.
مشکل پیچیده دیگری اینجا نمود پیدا می‌کند که در تعادل میان حکومت و اقتصاد خلاصه می‌شود به این معنی که طرح «ساخت چین ۲۰۲۵» که دولت سعی دارد تا بوسیله آن چین را به جایگاه پیشروی تکنولوژی پیش ببرد عمدتاً وابسته به نهادهای رسمی است در حالی که موفقیت اقتصادی که چین از زمان اصلاحات دنگ شاهد آن است در سایه آزادی بزرگ اقتصاد و سربر آوردن سازمان‌های خصوصی و اقدامات فردی است.
برخی از کارشناسان نیز در خصوص اقتدارگرایی شی ابراز نگرانی کردند؛ چرا که روند اقتصاد را با مشکل مواجه می‌کند و آن را از حاشیه ابتکار و عمل که اصلاحات دنگ فراهم آورد، دور می‌کند.
مسئله فقط مربوط به اقتصاد کشور چین نیست. سیاست مسلح کردن منطقه جنوبی دریای چین همچنان پابرجا است که احتمال افزایش تنش را با همسایگان جنوبی آن زیاد می‌کند. از سوی دیگر آنچه از تلاش‌های هدفمند تشکیل ائتلاف ژاپن و استرالیا در خصوص همکاری دفاعی و اصرار بر حفظ سیستم چند ضلعی تجارت آزاد در مناطق اقیانوس آرام و هندی پیدا است؛ هدف از آن مقابله با گسترش نظامی چین و سیطره آن بر اقتصاد منطقه است.
هنوز نشانه‌های متوقف کردن حملات سرکوب‌گرایانه گسترده چین در سین‌کیانگ که اغلب ساکنان آن مسلمان هستند، وجود ندارد و تمام تلاش‌های بین‌المللی در خصوص آن جواب نداد؛ بنابراین دولت چین از ترس افزایش جنبش‌های جدایی طلب به سرکوب خود در این منطقه ادامه می‌دهد و شاید مسئله اقلیت ایگور از جمله مسائلی باشد که روشن پکن را در برخورد با اعتراضاتی که در آینده ممکن است صورت بگیرد، نشان دهد؛ بطوریکه تکنولوژی‌های پیشرفته در راس ابزارهایی است که سیستم امنیتی چین برای رصد جنبش شهروندان از آن استفاده می‌کند.
دفاع رسمی از این روش‌ها در ضرورت مشارکت همه شهروندان در اجرای سیاست‌های حزب کمونیست حاکم خلاصه می‌شود که علاوه بر تعامل با اقلیت‌ها، شامل اقتصاد، سیاست و اجتماع می‌شود.
اما اکثریت بر این باور هستند که سال آینده عاری از اقدامات بزرگ خواهد بود و صرفاً بر اموری همچون دیدگاه‌ها و توصیه‌هایی تمرکز شود که چین در سال‌های گذشته اتخاذ کرد. همچنین روش قاطع شی جین پینگ برای جلوگیری از نوسانات بازارها، واردن شدن در جنگ تجاری با آمریکا و نگه داشتن قوای قدرت ادامه خواهد داشت و چین در سطح جهان مورد فشارهای سختی قرار خواهد گرفت.

به گزارش اقتصاد برتر به نقل از ایسنا، ۲۰۱۹ اما شاهد برگزاری انتخابات زیادی خواهد بود.

انتخابات در جهان در سال ۲۰۱۹

۲۰۱۹ اما شاهد برگزاری انتخابات زیادی خواهد بود که مسلما نتیجه آن‌ها در تعیین سمت و سوی جهان تاثیرگذار می‌باشند. در ادامه به تفکیک قاره به ذکر برخی از این رای گیری‌ها می‌پردازیم:

آفریقا

انتخابات ریاست جمهوری گینه بیسائو، ژانویه

انتخابات سراسری نیجریه، ۲۴ فوریه

انتخابات ریاست جمهوری سنگال، ۲۴ فوریه

همه‌پرسی لیبی، فوریه

انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری لیبی، پس از برگزاری همه‌پرسی

انتخابات ریاست جمهوری الجزایر، ۱۷ آوریل

انتخابات سراسری مالاوی، ۲۱ مه

انتخابات پارلمانی چاد، ماه مه

انتخابات سراسری موزامبیک، ۱۵ اکتبر

انتخابات سراسری بوتسوانا، اکتبر

انتخابات سراسری نامیبیا، اکتبر

انتخابات پارلمانی تونس، اکتبر

انتخابات ریاست جمهوری تونس، دسامبر

انتخابات ریاست جمهوری موریتانی، اواسط ۲۰۱۹

انتخابات سراسری آفریقای جنوبی

آسیا

همه‌پرسی تصویب قانون اساسی منطقه خودمختار بانگسامورو، ۲۱ ژانویه

انتخابات محلی ترکیه، ۳۱ مارس

انتخابات پارلمانی مالدیو، مارس

نخستین انتخابات سراسری اندونزی، ۱۷ آوریل

انتخابات ریاست جمهوری افغانستان، ۲۹ تیر ۱۳۹۸

انتخابات سراسری هند، آوریل و مه

انتخابات سراسری منطقه خودمختار مسلمانان‌نشین میندانائو، ۹ مه

انتخابات سراسری فیلیپین، ۱۳ مه

انتخابات مجلس مشاوران ژاپن، ژوئیه

انتخابات پارلمانی ازبکستان، دسامبر

انتخابات سراسری کره شمالی

اروپا

انتخابات پارلمانی استونی، سوم مارس

انتخابات ریاست جمهوری اسلواکی، ۹ مارس

انتخابات ریاست جمهوری اوکراین، ۳۱ مارس

انتخابات سراسری آندورا، مارس

انتخابات پارلمانی فنلاند، ۱۴ آوریل

انتخابات پارلمان اروپا، ۲۳ تا ۲۶ مه

انتخابات فدرال، پارلمانی و منطقه‌ای بلژیک، ۲۶ مه

انتخابات منطقه‌ای اسپانیا، ۲۶ مه

انتخابات ریاست جمهوری لیتوانی، ماه مه

انتخابات سراسری دانمارک، ۱۷ ژوئن

انتخابات میان دوره دومای روسیه، هشتم سپتامبر

انتخابات پارلمانی یونان، ۲۰ اکتبر

انتخابات فدرال سوییس، ۲۰اکتبر

انتخابات پارلمانی اوکراین، ۲۷ اکتبر

انتخابات پارلمانی پرتغال، اکتبر

انتخابات پارلمانی لهستان، نوامبر

انتخابات ریاست جمهوری ‌رومانی، نوامبر یا دسامبر

انتخابات ریاست جمهوری کرواسی، دسامبر

انتخابات ریاست جمهوری لتونی

انتخابات ریاست جمهوری مقدونیه

انتخابات ریاست جمهوری ‌مالت

آمریکای مرکزی و شمالی

انتخابات ریاست جمهوری السالوادور، ۳ فوریه

همه‌پرسی مناقشه ارضی بلیز، ۱۰ آوریل

انتخابات سراسری پاناما، پنجم مه

انتخابات سراسری گواتمالا، ۱۶ ژوئن

انتخابات فدرال کانادا، ۲۱ اکتبر

انتخابات پارلمانی هائیتی، اکتبر

انتخابات پارلمانی جمهوری دومینیکا، دسامبر

آمریکای جنوبی

انتخابات سراسری آرژانتین، ۲۷ اکتبر

انتخابات سراسری بولیوی، اکتبر

انتخابات سراسری ارگوئه، اکتبر

خاورمیانه

انتخابات پارلمانی اسرائیل، ۹ آوریل

انتخابات مجلس شورای عمان، اکتبر

انتخابات شورای ملی قطر، اکتبر

اقیانوسیه

انتخابات فدرال استرالیا، ماه مه

نشست‌ها و کنفرانس‌های بین‌المللی

نشست‌ها و کنفرانس‌ها اما دیگر رویدادهای مهم بین‌المللی هستند که طی آن‌ها تصمیمات مهمی برای آینده جهان گرفته می شود. مقامات کشورهای جهان هر ساله در چنین رویدادهایی که در چارچوب‌های گوناگون برگزار می‌شوند، شرکت می‌کنند تا به نمایندگی از ملت خود در راستای اهداف و منافع آن کشور گام بردارند. از جمله مهم‌ترین این نشست‌ها که قرار است در سال ۲۰۱۹ برگزار شوند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

نشست آینده انرژی جهان، امارات (ابوظبی) ۱۴-۱۹ ژانویه

نشست اتحادیه آفریقا، مصر، ژانویه

سی و ششمین نشست اتحادیه کشورهای عربی، تونس، آوریل

صد و هفتاد و ششمین نشست اوپک، اتریش (وین)، آوریل

سی و چهار نشست آ سه آن، تایلند، آوریل و مه

چهاردهمین نشست گروه بیست، ژاپن (اوساکا)، ۲۸-۲۹ ژوئن

سی‌امین نشست سران ناتو، بلژیک (بروکسل)، ۲۲ ژوئیه

یازدهمین نشست گروه بریکس (BRICS)، برزیل، ژوئیه

چهل و پنجمین نشست گروه هفت، فرانسه، ۲۵-۲۷ اوت

کنفرانس آب و هوایی سازمان ملل، شیلی، ۲۳ سپتامبر

سی و پنجمین نشست آسه آن، تایلند، اکتبر و نوامبر

سی و یکمین نشست سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–اقیانوسیه (اَپک)، شیلی، ۱۶-۱۷ نوامبر

هجدهمین نشست جنبش عدم تعهد (NAM)

چهاردهمین نشست شرق آسیا، تایلند

چهاردهمین نشست سازمان همکاری‌های اسلامی، گامبیا

رقابت‌های ورزشی

در سال میلادی پیش رو همچنین رویدادهای ورزشی بسیاری در رشته‌های گوناگون برگزار خواهند شد که از جمله این رقابت‌ها می‌توان به جام جهانی کشتی فرنگی اشاره کرد که نوامبر و دسامبر ۲۰۱۹ در ایران برگزار خواهد شد. دیگر رویداد مهم ورزشی ۲۰۱۹، جام ملت‌های آسیا است که طی آن تیم‌های ملی فوتبال برگزیده آسیایی به مصاف هم می‌روند. این رقابت‌ها هر چهار سال یک بار برگزار می‌شوند و میزبانی این دوره از مسابقات را امارات بر عهده دارد. نخستین بازی این رویداد مهم ورزشی پنجم ژانویه و با تقابل تیم‌های ملی امارات و بحرین در ورزشگاه “زاید” ابوظبی برگزار خواهد شد.

رویدادهای هنری

در زمینه هنری اما طبق روال هر سال، رویدادهای هنری متفاوتی در سراسر جهان برگزار می‌شوند. دوسالانه ونیز که یکی از مهم‌ترین رویدادهای هنری جهان است، هر دو سال یک بار در شهر ونیز ایتالیا برگزار می‌شود و امسال برای بیست و هشتمین دوره میزبان آثاری از هنرمندان سراسر جهان در رشته‌های گوناگون هنری خواهد بود.

جشنواره‌های بین‌المللی سینمایی دیگر شاخه رویدادهای هنری هستند که شاید جذابیت بیشتری برای مردم جهان داشته باشند. ایران هم که در سال‌های اخیر شاهد موفقیت ساخته‌های ایرانی در این جشنواره‌ها بوده، علاقه بیشتری به رصد وقایع این رویدادهای سینمایی دارد که از جمله مهم‌ترین‌ آن‌ها که به صورت سالانه و روتین برگزار می‌شود، می‌توان به برگزاری مراسم اهدای جوایز گلدن گلوب (هفتم ژانویه در کالیفرنیا آمریکا)، جشنواره بین‌المللی برلین (۹ تا ۱۴ فوریه در برلین آلمان)، اهدای جوایز اسکار (۲۴ فوریه، کالیفرنیا آمریکا)، جشنواره فیلم کن (۱۴ تا ۲۵ مه در کن فرانسه) و جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز (۲۸ اوت تا ۷ سپتامبر در ونیز ایتالیا) اشاره کرد.

پاسخ دادن