مغفول ماندن استعدادهای دانش‌آموزی

استعدادیابی
اقتصادبرتر

یکی از موضاعاتی که مسئولان آموزش و پرورش به راحتی از کنار آن می‌گذرند، استفاده از ظرفیت دانش‌آموزان توانمند و خلاق است که علاوه بر ایجاد فرصتی مناسب برای عرضه هنر آنها می‌تواند راهی برای کسب درآمدزایی مدرسه هم باشد.

تهران – اقتصاد برتر – ۲۱ اردیبهشت ۹۸

به گزارش #اقتصادبرتر، یکی از مشکلات آموزش و پرورش که تمام ابعاد آن را تحت تاثیر قرار داده، کمبود بودجه است. به دلیل مسائل اقتصادی برخی از  نیازهای مدارس همواره به قوت خود باقی می‌مانند و نه تنها به آنها توجهی نمی‌شود، بلکه ایجاد مشکلات دیگری را نیز با خود در پی دارد. پاسخ آموزش و پرورش هم همیشه در اینگونه مواقع تنها یک چیز است؛ «بودجه نداریم».

با توجه به اینکه ظاهرا مشکل بودجه‌ای مدارس حل شدنی نیست، این پیشنهاد مطرح است که می‌توان از ظرفیت دانش‌آموزان خلاق و توانمند استفاده کرد تا هم آنها فضا و فرصتی برای بروز توانمندی‌های خود داشته باشند و هم با اجرای کارهای نمایشی و اجراهای موسیقی و در مجموع ارائه دستاوردهایشان سود حاصل از اجرا و فروش را به نفع خود و مدرسه به کار بگیرند.

سال‌ها پیش در دهه هفتاد دانش‌آموزان در گروه‌های مختلف موسیقی، تئاتر و… فعالیت‌هایی داشتند که بعضا بخشی از سود حاصل این فعالیت‌ها سهم مدرسه بود. این پیشنهاد در آموزش و پرورش مطرح شد که از ظرفیت‌‎های خلاق و توانمند در میان دانش‌آموزان استفاده کند، اما آموزش و پرورش دوباره بحث کمبود بودجه را مطرح کرد و آن را مانع اجرای این گونه اقدامات دانست. البته در کنار مسائل بودجه موانع دیگری از جمله کمبود فضا و نبود مربی هم نام برده شده، اما این در حالی است که کارشناسان فرهنگی و هنری آموزش و پرورش تهران ادعای عکس این موضوع را دارند.

 آموزش و پرورش ظرفیت استفاده از دانش‌آموزان توانمند را ندارد

علیرضا کاظمی معاون فرهنگی و پرورشی آموزش و پرورش  در پاسخ به این سوال که چرا مدارس گروه‌های تئاتر، موسیقی و هنری دانش‌آموزی ایجاد نمی‌کنند تا با اجرا و ارائه دستاوردهای دانش‌آموزان سودی نصیب آنها و مدارس شود؟ گفت: این اقدام می‌تواند یک کار فرهنگی درآمدزا یا اقتصادی فرهنگی باشد، ولی می‌دانید که ممکن است مدارس این ظرفیت را نداشته باشند و یا مورد استقبال مردم قرار نگیرد، مگر اینکه در کانون‌های فرهنگی تربیتی دنبال اینگونه برنامه‌ها برویم.

البته در کانون‌های فرهنگی و تربیتی اینگونه برنامه‎ها را داریم، اما رویکردشان آموزشی است نه اقتصادی.البته به عنوان پیشنهاد می‎توان روی آن مطالعه کرد، آن هم در صورتی که کارشناسی شده باشد و بعد آن را به صورت پایلوت در چند مدرسه اجرا کرد تا ببینیم چه نتیجه‌ای می‌دهد، اما باید روی آن کار شود.

معاون فرهنگی و پرورشی آموزش و پرورش افزود: کانون‌هایی داریم که تولیدات دانش‌آموزان شامل نقاشی، خوشنویسی، گروه‎های سرود قوی در بخش‌های مختلف در آن عرضه شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از رویکردهای کانون‎ها، عرضه تولیدات و دستاوردهای دانش‌آموزان است، اما ممکن است به آن شکل درآمد خاصی نداشته باشد، به طور کل این اقدامات می‌تواند، ورود خوبی به این بخش باشد.

وی در پاسخ به این سوال که به نظر شما آیا می‌توان این کار را برای کمک به بهبود وضعیت بودجه‌ای مدارس انجام داد؟ افزود: خیر، این ظرفیت وجود ندارد، زیرا در ابتدا به چند زیرساخت نیاز دارد؛ اول اینکه در هر مدرسه‌ای یک مربی توانمند هنری داشته باشیم، وگرنه حتی خود دانش‌آموزان از  محصول و کار کم‌کیفیت استقبال نمی‌کنند چه برسد به والدین آنها یا دیگران.  به هر حال به نظر می‌رسد، این قابلیت در برخی مواقع وجود داشته باشد، اما در همه موارد نیست.

امکان تامین فضای مورد نیاز وجود ندارد

کاظمی در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه آیا آموزش و پرورش قابلیت آن را دارد که فضا و مربی مورد نظر را در این زمینه تامین کند؟ گفت: خیر، نمی‌تواند و امکان تامین آنها وجود ندارد. باید برای این کار برنامه‌های کارشناسی انجام شود. لازم است آموزش و پرورش نیروهای موجود را بررسی کند تا مشخص شود، چه اندازه می‌تواند از نیروهای آزاد برای این کار بهره ببرد. آموزش و پرورش آن دسته از محصولات دانش‌آموزان را که جنبه تجاری داشته و باکیفیت باشند، در ابتدا در آموزش و پرورش و بعد در مکان‌های دیگر به فروش خواهد رساند.

آموزش و پرورش املاک خوبی دارد ولی از آنها استفاده نمی‌کند

ناصر جعفری کارشناس و مسئول حوزه فرهنگی هنری آموزش و پرورش شهر تهران در خصوص بهره بردن آموزش و پرورش از ظرفیت دانش‌آموزان گفت: بعضا برخی از مدارس به تناسب ایام یا حوادثی مثل سیل به صورت خودجوش بازارچه‌ای راه می‌اندازند و سود حاصل از دستاوردهای خودشان را به نیازمندان هدیه و یا صرف مدرسه می‌کنند، ولی مبلغ آن خیلی ناچیز است، زیرا حمایتی صورت نمی‌گیرد.

آموزش و پرورش املاک خوب و زیادی دارد که در مناطق معروف شهر واقع شده‌اند. به عنوان مثال می‌توانند در این املاک مغازه‌ای بسازند یا برای کمک به مدارس آن را اجاره بدهند، اما اینگونه کارها در آموزش و پرورش به سختی پیش می‌رود و آنقدر قوانین زیادی دارد که خیلی‌ها از خیر آن می‌گذرند.

 این کارشناس فرهنگی و هنری آموزش و پرورش گفت: البته این گونه کارها و اقدامات می‌تواند مشکلات خاص خودش را داشته باشد، حتی اگر یک نفر از اولیا مخالفت داشته باشد یا بخواهد شکایت کند، مدیر و معاون باید پاسخگو باشند، از این رو خیلی از مدیران ما ترجیح می‌دهند وارد اینگونه کارها نشوند. به هر حال در هر مدرسه‌ای ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر دانش آموز هستند و هر کدام با فرهنگ و تربیت متفاوتی بزرگ شده‌اند، از این رو تجمیع اینها و اقدام به انجام اینگونه کارها دشوار است.

جعفری با اشاره به مسابقات فرهنگی و هنری افزود: این مسابقات در ۶۰ رشته هنری برگزار می‌شود و حدود ۲۰ هزار دانش‌آموز به مرحله استانی راه پیدا کرده‌اند. ما یک نمونه از رشته هایمان رشته تک نوازی است که البته رشته‌های هم نوازی یا ارکستر دانش آموزی را هم داریم، از این منظر اگر از بچه‌ها حمایت شود می‌توان کارهای مفیدی انجام داد.

استعدادهای دانش‌آموزی را جدی نمی‌گیرند

وی بیان کرد: به راحتی برایمان مقدور است که هر کدام از دانش آموزان دختر و پسر با سازهای مختلف را جمع کنیم و فعالیت‌های مفید داشته باشیم. در دهه هفتاد در شهر تهران دانش‌آموزان نوازنده در تالار فرهنگ آموزش و پرورش برنامه اجرا می‌کردند که به شدت مورد توجه قرار می‌گرفت و حتی بلیت فروشی هم انجام می‌شد که یک قسمت آن به دانش آموز و یک قسمت آن به آموزش و پرورش می‎رسید. متاسفانه ۲۰ سال است که این قضیه منتفی شده است.

کارشناس و مسئول حوزه فرهنگی و هنری آموزش و پرورش شهر تهران در پاسخ به این سوال که با وجود این چرا از ظرفیت دانش آموزان استفاده نمی‌شود؟ گفت: به نظرم در ابتدا آن انگیزه لازم که باید در عوامل و برگزار کنندگان مسابقات بیفتد، نیست. در هر منطقه‌ای یک کانون فرهنگی هنری داریم که برای آموزش و پرورش است و در اساسنامه همین کانون‌ها قید شده که هر کانونی باید یک انجمن موسیقی، ادبی، هنرهای نمایشی و… داشته باشد. دانش آموزان ما حتی در هنرهای نمایشی با هم رقابت می‌کنند.

وی ادامه داد: مسابقات فرهنگی و هنری دانش آموزی سی و هفتمین دوره خود را گذراند، به جز مسابقات دانش‌آموزی تنها فستیوالی که ۳۷ سال قدمت دارد، جشنواره بین المللی فیلم فجر است. به جز این دو جشنواره هیچ فستیوال دیگری در کشور ما ۳۷ سال سابقه ندارد. با اینکه همه مسئولان و دستگاه‌های ما می‌دانند کسانی که قرار است در سال‌های آینده در جشنواره بین المللی فجر شرکت کنند، الان در اختیار آموزش و پرورش هستند، ولی هیچ کدام از دستگاه‌ها این اتفاق دانش‌آموزی را جدی نمی‌گیرند، در حالی که واقعا جدی است.

دانش آموزان در نهایت غربت و سکوت به این مسابقات می‌آیند و کارهایشان را اجرا می‌کنند و می‌روند و دیگر هیچ حمایتی از آنها نمی‌شود. اگر این حساسیت در میان مسئولان ایجاد شود که از ظرفیت دانش‌آموزی استفاده کنند قطعا می تواند به موضوع درآمدزایی توسط دانش‌آموزان کمک کند.

پاسخ دادن