چالش ‏ها و فرصت‏های ۹۷

احمد خادم ‏المله- مدیر مسئول-معمولا اواخر هر سال دستگاه‏ها و بلکه حاکمیت فرصتی پیدا می‏کنند تا عملکرد خود در سالی که گذشت را مرور کرده و به برنامه ‏های سال یا سال‏های آینده پیش رو بیندیشند.

تهران- اقتصاد برتر- ۲۳ اسفند ۹۶

این روزها که ایام پایان سال را سپری می‏کنم بسیاری از دستگاه‏های حاکمیتی و شرکت‏های دولتی و خصوصی سرگرم ارزیابی عملکرد گذشته خود و بازنگری برنامه‏ های آینده‏ اشان هستند .

اگر در یک نگاه بخواهیم چالش‏ ها و فرصت‏های سال ۱۳۹۶ را مرور کنیم و مسیر آینده دستکم در سال ۱۳۹۶ را ترسیم نماییم باید گفت، سال گذشته از نظر اقتصادی سالی سخت، از نظر اجتماعی پر حادثه و التهاب، از نظر سیاسی سال اختلاف دیدگاه‏ها و پر تنش و از نظر بین ‏المللی سالی پر تهدید بود اما به لطف خدا و همت مردم و مسئولان سال جاری با امنیت و موفقیت نسبی به روزهای پایانی خود نزدیک می‏شود.

در سال ۱۳۹۶ یکی از رویدادهای مهم، افت سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی بود و مردم از کارآمدی دستگاه‏ها رضایت کافی نداشتند و نتوانستند امورات خود را در پیچ و خم بروکراسی حاکم بر دستگاه‏ها به خوبی پیش ببرند. دستگاه‏های دولتی به دلیل کسری بودجه تلاش داشتند بخشی از کسری بودجه خود را به اشکال مختلف از مردم تامین کنند. پیمانکاران موفق به وصول کامل مطالبات خود نشدند و غالبا بخش اندکی از مطالبات خود را وصول کردند.

نتیجه این رویدادها را در نظرسنجی‏ها و تصمیم به مهاجرت در بخشی از مردم می‏توان دید.

به دلیل مشغله جاری مسئولان و درگیر شدن آنان در مشکلات جاری و تفاوت دیدگاه‏های آنان تقریبا کشور از بحث‏های علمی و تکنولوژیک خصوصا در فضای مجازی غافل ماند و نتوانستیم در سال ۱۳۹۶ آنگونه که شایسته بود در صحنه علم و تکنولوژی به اهداف پیش‏بینی شده دست یابیم . البته مخالفان خارجی در برخی ناکامی‏ های سال ۱۳۹۶ نیز بی‏تاثیر نبودند و موانعی را بر سر راه پیشرفت‏های کشور ایجاد کردند.

عمده ‏ترین چالش‏هایی که کشور اکنون با آنها مواجه است که باید در سال آینده به طور جدی برای آنها چاره اندیشید عبارتند از: افت سرمایه اجتماعی، اقتصاد و معیشت مردم، موضوعات زیست ‏محیطی، علم و تکنولوژی، سیستم مالی و پولی کشور خصوصا در زمینه ارز ، روابط خارجی و مسائل مرتبط با «برجام» است که تبعات هر یک از این موارد  می‏تواند برای کشور چالش‏ ایجاد ‏کند. نخستین مسأله‏ای که کشور در سال آینده به آن نیاز دارد، انسجام فکری مسئولان و وحدت نظری در امور مختلف است. اگر مسئولان در بحث‏های مختلف تشتت فکری داشته باشند و هر کس بر دیدگاه خود تاکید کند متاسفانه در سال آینده توفیق چندانی در مدیریت چالش‏ها نخواهیم داشت.

راهکار بعدی پرهیز از گرفتار شدن در مشکلات روزمره و غافل شدن از اهداف پیش‏بینی شده در برنامه‏های ضربتی، میان و بلند مدت است که می‏تواند به ناکارآمدی دستگاه‏ها و نهایتا حاکمیت منجر شود و باعث افت بیشتر سرمایه‏های اجتماعی در کشور شود.

سرمایه کشور در عبور از چالش‏های یادشده انسجام ملی و وحدت همه گروه‏های فکری و سیاسی در کشور است تا بتوانیم از بحران‏هایی که دیگران برای کشور ایجاد می‏کنند به سلامت عبور کنیم و این مهم نیازمند اراده و عزم ملی ابتدا در مسئولان و سپس در آحاد جامعه است .

پاسخ دادن