مساله خانه‌های خالی “قسمت ۲″|حامد قدوسی| تلگرام

هدیه دولت به سلاطین مسکن
اقتصادبرتر

حال که در مورد مساله خانه‌های خالی  و مالیات روی مسکن حرف می‌زنیم می‌خواهم یک سوال برای فکر کردن طرح کنم که نهایتا به این بحث مربوط می‌شود: نسبت قیمت به اجاره!

تهران – اقتصادبرتر – ۳۱ خرداد ۹۹

نسبت قیمت به اجاره

دکتر حامد قدوسی استاد اقتصاد در دانشگاه استیونس نیوجرسی،

حال که در مورد مساله خانه‌های خالی و مالیات روی مسکن حرف می‌زنیم می‌خواهم یک سوال برای فکر کردن طرح کنم که نهایتا به این بحث مربوط می‌شود: نسبت قیمت به اجاره!

اگر نسبت قیمت منزل به اجاره سالیانه را برای شهرهای مختلف دنیا حساب کنیم به تنوع خیلی وسیع و عجیبی می‌رسیم:

۱) در کف این نسبت برخی شهرهای «صاف» (ولی نه لزوما کوچک) در برخی ایالت‌های آمریکا – مثلا اوهایو یا شمال ایالت نیویورک – قرار دارند که نسبت «قیمت به اجاره» در آن‌ها نزدیک عدد ۳ تا ۵ است. یعنی مبلغ اجاره سه-پنج سال خانه معادل قیمت کل خانه است! شهرهایی مثل دیترویت (که زمانی قلب خودروسازی دنیا بود) و راچستر (زمانی مقر شرکت معروف کوداک بود) ، هیوستون (مرکز صنعت نفت آمریکا) و … در این گروه قرار دارند.

۲) در سقف این نسبت برخی شهرهای خیلی بلند و فشرده و پررونق مثل هنگ‌کنگ و شانگهای و سئول و بمبی و امثال آن قرار دارند که نسبت «قیمت به اجاره» در آن‌ها به حدود ۵۰ تا ۱۰۰ می‌رسد! یعنی صاحب‌خانه حاضر است با فقط یک تا دو درصد قیمت خانه به اجاره راضی شود. (یا به عبارت دیگر، برای خرید خانه باید اجاره صد سال را پرداخت کرد!)

۳) آن وسط‌‌ها هم خیلی شهرهای بزرگ دنیا قرار دارند (از جمله تهران خودمان) که نسبت قیمت به اجاره حدود ۲۰-۳۰ است.

خوب است فکر کنیم که با این که می‌دانیم «بازده سرمایه‌گذاری» از قانون ظروف مرتبطه پیروی می‌کند و نمی‌تواند بین دارایی‌های مختلف خیلی متفاوت باشد (پس از کنترل کردن ریسک سیستماتیک)، چرا این نسبت «قیمت به اجاره» برای شهرهای مختلف دنیا این قدر با هم متفاوت است؟ (تذکر: هیچ قانون اقتصادی این وسط نقض نمی‌شود و هیچ توضیح رفتاری و غیرعقلانی لازم نیست!)

پاسخ دادن