چین قادر به برآوردن تعهدات خود به آمریکا نیست

آتش بس تجاری چین و آمریکا
اقتصاد برتر

هرچه بیشتر به جزئیات تعهد چین برای افزایش ۵۲٫۴ میلیارد دلاری میزان خرید محصولات انرژی از ایالات‌متحده در طی دو سال آینده بپردازید، متوجه خواهید شد که این هدف غیرقابل دستیابی است.

تهران – اقتصاد برتر – ۲ بهمن ۹۸

به گزارش #اقتصادبرتر به نقل از رویترز، اجرای «فاز ۱» آتش‌بس تجاری بین پکن و واشنگتن باعث شد تا چین، خرید و واردات محصولات انرژی از ایالات‌متحده را بیش از ۹٫۱ میلیارد دلار نسبت به سال ۲۰۱۷ افزایش دهد.

طبق توافق اولیه صورت گرفته میان آمریکا و چین، این مبلغ کل به‌طور جداگانه به دو بخش ۱۸٫۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۰ و ۳۳٫۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۱ تخصیص‌یافته است.

ازنظر عملی، این اتفاق به این معنی است که واردات چین از ایالات‌متحده امسال باید بیش از دو برابر واردات ماهانه نفت خام، گاز طبیعی مایع و زغال‌سنگ باشد. پیش از آنکه به جریان تجارت جهانی ناشی از چنین تحول عظیمی فکر کنیم، باید نحوه اجرا و اختلالاتی که اجرای این طرح بوجود می‌آورد در نظر گرفته شود.

تعرفه مالیات چین برای واردات نفت خام از ایالات‌متحده برابر ۵ درصد، برای گاز طبیعی مایع و زغال‌سنگ نیز ۲۵ درصد است. این تعرفه‌ها به‌تنهایی باعث می‌شوند که واردات انرژی از ایالات‌متحده برای چینی‌ها نامعقول و زیان‌آور شود و بنابراین بعید به نظر می‌رسد که پکن با پرداخت هزینه‌های بالاتر از نرخ بازار، توانایی تأمین سوخت پالایشگاه‌های نفتی دولتی، کارخانه‌های گاز طبیعی و فولادسازان از ایالات‌متحده را داشته باشد. البته تاکنون هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که پکن قصد صدور دستور حذف یا لغو تعرفه‌ها را داشته باشد. حتی با فرض اینکه پکن تعرفه‌ها را کاهش داده یا صدور آن را لغو کند، مشکلاتی مربوط به پیکربندی‌های لجستیک و پالایشگاه که باید قبل از واردات نفت خام موردبررسی قرار گیرند، به وجود می‌آید.

اگر چین واردات نفت خام ایالات‌متحده را به بیش از ۱ میلیون بشکه در روز و به ارزش حدود ۲۱٫۴ میلیارد دلار باقیمت فعلی معاملات آتی وست­تگزاس افزایش دهد، می‌تواند چالشی بزرگ در انتقال این مقدار نفت از آمریکا به چین باشد. با توجه به اینکه چین کشتی نفت‌کشی با ظرفیت حدود ۲ میلیون بشکه در اختیار دارد، به این معنی است که ۱۵ نفتکش با چنین ظرفیتی هرماه باید در سفر باشند. هرچند که ممکن است پایانه‌های صادراتی ایالات‌متحده قادر به رسیدگی به این حجم باشد، اما سؤالاتی در مورد در دسترس بودن این کشتی‌ها و هزینه‌های احتمالی ارسال آن‌ها به‌صورت خالی به ایالات‌متحده برای برداشت محموله‌ها مطرح است.

کشتی‌های نفت‌کش برای حمل‌ونقل در کانال پاناما بسیار بزرگ هستند اما حمل‌ونقل نفت خام روی کشتی‌های کوچک‌تر که می‌توانند از کانال پاناما عبور کنند نیز چالش‌برانگیز است. با توجه به اینکه ظرفیت چنین کشتی‌هایی در حدود ۶۰۰ هزار بشکه است، چینی‌ها مجبور به پرداخت هزینه‌های نسبتاً بالایی خواهند شد.

از سوی دیگر این سؤال مطرح می‌شود که آیا پالایشگاه‌های چین می‌توانند از نفت خام ایالات‌متحده استفاده کنند یا خیر. بسیاری از پالایشگاه‌های چینی برای فرآوری نفت خام سنگین و ترش که از سوی کشورهای حوزه خاورمیانه صادر می‌شود، تجهیز شده‌اند و توانایی فرآوری نفت خام سبک‌تر و شیرین که معمولاً توسط ایالات‌متحده صادر می‌شود را ندارند.

بااین‌حال، دو برابر شدن یا حتی سه برابر شدن صادرات گاز طبیعی مایع و زغال‌سنگ ایالات‌متحده به چین مشکلاتی را ایجاد می‌کند و بعید نیست کشورهایی مانند استرالیا برای صادرات زغال‌سنگ و قطر برای صادرات گاز طبیعی مایع، بازارهای خود را از دست دهند.

درنهایت سؤال این سوال مطرح می‌شود که توافق فاز ۱ چه اتفاقاتی را به همراه خواهد داشت؟ شاید دونالد ترامپ در انتخابات پیش رو برنده نشود و جانشین وی مسیر متفاوتی را در روابط با چین طی کند، یا شاید ترامپ پیروز شود و سپس تصمیم به لغو قرارداد بگیرد.

پاسخ دادن