۹۰ دقیقه و چند سال

اقتصاد برتر

حمیدرضا صدیقی-سردبیر-حساس ترین بازی تاریخ باشگاه پرسپولیس برگزار شد اما فینال لیگ قهرمانان آسیا تنها ۹۰ دقیقه در مستطیل سبز نبود و بازی برای خیلی ها از روزها قبل آغاز شد و تا مدت ها نیز ادامه دارد.

تهران- اقتصاد برتر- ۲۱ آبان ۹۷

تیم پرسپولیس با وجود تلاش فراوان در دیدار برگشت خانگی مقابل کاشیما آنتلرز ژاپن موفق به کسب پیروزی و گلزنی نشد تا حریف ژاپنی به مقام قهرمانی آسیا برسد.

حضور پرسپولیس در فینال جام باشگاه‌های آسیا نشان داد اگر یک تیم به خوبی هدایت شود می‌تواند با پنجره بسته و دست های خالی هم به فینال آسیا برسد و نایب قهرمان آن شود. شاید مدل پرسپولیس و مربی کروات آن می‌تواند در کشورداری نیز مورد استفاده قرار بگیرد.

بازیکنان پرسپولیس با وجود ناکامی در شکست کاشیما آنتلرز و کسب قهرمانی در لیگ قهرمانان آسیا، اما مثل تمام بازی‌هایی که در سه فصل اخیر واگذار کردند از سوی تماشاگران تشویق شدند؛ شاگردان برانکو که به سختی و با کمبود بازیکن توانستند تا فینال این رقابت‌ها برسند در نهایت در کسب پیروزی برابر نماینده ژاپن ناکام بودند تا به مدال نقره رضایت دهند.این حمایت بی دریغ هواداران و  تشویق های حتی بعد از شکست، نشان می دهد وقتی شما برای رسیدن به هدف از همه وجود مایه می‌گذارید قطعا قضاوت دیگران هم صادقانه خواهد بود و کارنامه شما را نسبت به امکانات و تلاشی که انجام داده اید صادر می کنند و صرفا به نتیجه عملکرد شما نمره نخواهند داد.

البته هواداران پرسپولیس قبل از بازی همگی دست به دعا بودند تا شاید خداوند عنایتی کند و دنیا قرمز شود؛اما از بخت و اقبال که بگذریم سنت خدا این نیست. هر کسی بیشتر و بهتر کار کند حق او رسیدن به موفقیت است. نوع مدیریت، نوع فوتبال و امکانات ژاپنی‌ها را وقتی می بینیم  متوجه می شویم  چرا آنها باید قهرمان آسیا شوند.

البته از دیدگاه مدیریتی اگر بگذریم، این بازی نکات حاشیه ای و مهم دیگری نیز داشت ؛این روز در داستان پرسوز و گداز حضور زنان در ورزشگاه های فوتبال ایران  یک روز تاریخی بود، یک روز کاملا ویژه و احتمالا سرآغاز یک ماجرای خوب. روزی که برای فوتبال ایران و زنان فوتبالدوستش یک اتفاق کاملا ویژه بود و البته در صدر اخبار نیز قرار گرفت. از چند روز قبل  و در فضای مجازی می شد اشتیاق بانوان را برای حضور در ورزشگاه آزادی و تماشای این بازی در صفحات شخصی اهالی رسانه و خانم های عشق فوتبال پیدا کرد.اشتیاقی که از صفحه موبایل و کامپیوترهای شخصی به واقعیت تبدیل شد و با ثبت اولین تصاویر حضور بانوان در ورزشگاه، قبل از شروع بازی، مشخص شد داستانی  تلخ ، کم کم به پایان شیرینش نزدیک می شود.

خاطره حضور تعداد کمی از بانوان  در مسابقه تیم ملی  ایران و بولیوی در ذهن همه مانده است که در پایان مسابقه ،همین تعداد کم خانم ها، جایگاه تماشاگران را چنان نظافت شده و تمیز تحویل دادند که درس بزرگی شد برای آقایان و البته یادآور این نکته که حضور خانم ها در جامعه  به لحاظ نیاز فرهنگی و مدیریتی چقدر ضرورت دارد.

ورزشگاه آزادی بازسازی شد آنهم به زور کنفدراسیون آسیا. همیشه گویا باید بالاسر ما زور باشد تا کارها پیش برود. اگر این بازی نبود قطعا آزادی هم روی بازسازی را نمی‌دید.اما نکته حائز اهمیت دیگر اینکه  گزارشگران صدا و سیما حال و هوای کاذبی را برای همه کشور ایجاد کردند. بارها گفتند که تمام ایران چشم انتظار قهرمانی پرسپولیس است. واقعا اینگونه نبود؛ استقلالی‌ها دوست نداشتند پرسپولیس قهرمان شود. این دو مجری و بسیاری دیگر از مجریان صداوسیما و البته روزنامه های ورزشی  تلاش کردند به این بازی رنگ ملی بپاشند. اما این بازی یک بازی باشگاهی بود، همین. یادبگیریم هر اتفاقی را ملی نکنیم  و حالا مجبور نباشیم شکست پرسپولیس را هم شکست ملی بدانیم.

خوبی این فینال این بود که مردم حداقل برای مدتی  همه فکر و ذکرشان فوتبال بود. گاهی فراموشی مشکلات خوب است  حتی نود دقیقه .

پاسخ دادن